نمیخواهد بفشارد انگشتان دستم قلم پیکان شکسته را

چون که دستانم جزء به خودم به هیچ کس دیگری تعلق ندارند

و این دستان...

 اسیر بند انگشت آخر به پلاک ۲۸

 در زندان مرکزی بینوایان  در سلول گدایان

 به جرم شراکت در تشکیل موجودی آیینه صفت که ما مینامیم انسان محکوم به اعدام است

***

صبح روز محاکمه ! قاضی

نبندید دستانش ... انگشتانش  نای گرفتن ندارند

و اینک منم و یک چوبه اعدام که بر آخر زندگانیم ریشخند میزند

و چهار پایه دست و پا شکسته ای که صدای خفه شدنم را ضجه می زند

و اشباحی که گرد تا گردم صدای خفه شدنم را کف میزنند و می رقصند

خنده کنان میگویند...  ببین ! ببین مجرمی که جرمی مرتکب نشد ولی اعدام شد

***

جلاد آهی کشید و گفت

تمام کرده

ثانیه های ساعت خونش نمیزند در زیر گوش

نمیزند   ......نمیزند

من خیلی معذرت میخام از دوستان و سروران گرامی که دیرتر به روز میشم  کمی سرم شلوغه  به همین خاطر  به بزرگی خودتون ببخشین و این دل نوشته رو نقدش کنین منتظرم.

        سوختم

             بریز اب چرک الود غم

جراحات تنم تکه...تکه

        به واحد های خرد تابوتش قسمت

                و جمجمه ای که هکاکی شده شماره پلاکش

                                ***

نسیم بامداد سه تاری

        موهای تنم راست

ومن

     همان شب جغدیم

          خفاشین نمادی ز گل سربیم(خورشید)

                کز ترسی که تن من

 عشقی به طنابی ازجنس گیسوان سفید مادرش نداشت

         که شماره پلاک خون پدرش هک شده بر طناب دور گردنش

               خواهان دیدن گل سربی بود

                               ***

 بایست ای جلاد

      صبح شد

           وقت اعدامم گذشت

تو را قسم به خدای بندگان تاریکی

     کز اعماق گورستان فقر زوزه میکشند

بایست!

    نمیخواهم رقاصه وار   بمیرم

نمیخوا... هم...هم... 

                                 بایست                

این  شعر  خیلی وقت پیشه   نقدش کنید ممنون

     ماهی بال شکسته ای که زیر اماج رودخانه فقر جان میدهد

          و ترسش ز  ضجه هایست

              که هدهدان خبر از مرگ دختش میدهندمنم ،من

شبحی در خاکستر اعدام، رمان نیست

       شرح زندگانی من مستوفی نیست

          من ،من است

و ییغمبر آتش که در این نزدیکیست

      ننشسته بر آتشکده کلبه فرتوتم

          و دیوانگان چماغ به دست،اوستا به سر

             که گرد تا گرد آن،پایکوب زنان،آذری میرقصند

میان همهمه،همهمه

    شعله در دست

        هی میزند...هی میزند

            به سقفی که خشتهای آن هنوز هم بوی خون میدهد

خونی که برخاسته از رودخانه فقر من است

    فقری که مژگان پر زاغ دخترک شش ساله را به خاکستر نشانده است

        خاکستری که هنوز صدای ضجه میزند

           ضجه ای که حاصل تبخیر، فریاد سکوت دخترک ۷۲ ماهه بود

                  سکوتی که حاصل التییام بغض گلوهاست

                                     ***

  ای خوابگه دیوانگان

       بغض ویرانه ی من در کنج سیم وییالونتان زندانی

            بغضی از اعماق فقر ، که سکوت خفته را بیدار کرد 

 افسوس......افسوس

     که شماره پلاک کلبه ی فرتوت ام رفته از یاد

           تف بر این ،خاک پوچ گرای هیچ پرست

                کلبه ای که داشتم روزی پر از خاکستر تابوت،مرده اعدام

تمامی مرده هایش مرده شویند

تمامی مرده هایش مرده شویند

روزها به سختی سپری میشود خیلی سخت برادر

درختان پاییزی به تعداد

             نگاههای ابوسانه ی

 مردمانی که صدای فقر را از اعماق خویش زوزه میکشند

خزان میشوند...

          وسعتی که ختم میشود

                به انگشت سبابه دست بر دهانمان

 که به ابتدای تعجب

            به انتهای کوچه بن بست میکشیم

                   کوچه ی بن بستی که از جرز لای دیوارش

فضای معلق وار جمجمعه ی بی پیکری

        که به تب سرد قبل انتهای تعجب غسلش داده اند

             در مداری به دور خودش میچرخید و به کروی بودن میبالید

                   زیرا که از مادرش یاد گرفته بود

                       مادری که مزدش کمی بیش نبود 

                              از انگشت حنا دیده سبابه ام 

                           ****

حواست کجاست

   حوا...سسسست 

               رسیده ایم به اخرین کوچه  بن بست

کوچه ای که  ....

اغازش  زاعماق  سکوت   است و

            نقطه اوجش  دختر  هفتاد  ساله ی  کوریست

که ز ابتذال  عشق  خمیازه میکشد      

  ضجه مزن

          مکن موی سرت

  من تنت غسل دادم با خون زبانم

          پیچاندمت به مژگان سفید چشم

                 خاک کردمت به غبار پیشانی

  وتو... 

       در ان نیمه شب عریان دادی به من تنهایی ...تنهایی

ای اطاقک سیاه(تابوت)

       نیست در این شب بیمار بیدار کسی

  که سیاهی سایه پیرهنش

                    گرفته بوی یاس در زمین

چنگ بزن... بزن

        بر دل دوست خویش

                 سه قطره خون ! 

  بس است  دیوانیه فقر من

          مست و عریان

              خونین چشم

                     یخ زده کنج زمین

            ****

 خاطره زاویه(اطاق خانقاه درویشان) لاشه خاکی

         ز  خمی چوبه دار اذرگشب ساسان

                تا گورستان خندان امازون

  و به یاد ماتمین فقر

      در این نصف شب تاریک

         باد دهانم

  اپوخ هدهد ابلق کاغذی که در این حوالیست

             ننشسته بر اهرام فراعنیه مصر باستان

که خشت بر خشت ان

        پر شده از بوی عدم

            از ناامیدی تا  مرگ معلق میدهد

         ****

چراق زیر لحاف رو دیوار

     نمایش خیمه شب بازی دوستم که در این تئاتر شب زندانیست 

  زندا...نیست....  .

             ( این نوشته نمایش نامه ای به زبان شعر بود)

        بزن... بزن   ساتور

              بر سر چوبه ی جلاد

ای جغد یهودای شب

      منم آن.... آتشکده استخوان بی دود

                 ننشسته بر چشمان یک بوف

سفید از سر به پا

       با زبانی رذل و چشمانی کبود  خون بر مژگان

و تو...

    نمادی از کرکسهای ابلقی

          که به تعداد نگاههای مردگانی که...

                 صدای یاس را از اعماق گورستان خویش

    فغان میکشند

  چنگال میزنی...و...میزنی و میدری.