این دستان سوخته درآتش فقر

داستان مرگش را

نمیخواهد بفشارد انگشتان دستم

 قلم پیکان شکسته را

چون که دستانم

 جزء به خودم

به هیچ کس دیگری تعلق ندارند

و این دستان...

 اسیر بند انگشت آخر

به پلاک شماره  ۲۸

 در زندان مرکزی بینوایان

  در سلول گدایان

 به جرم شراکت در تشکیل موجودی آیینه صفت

 که ما مینامیم انسان

 محکوم به اعدام است

***

صبح روز محاکمه ! قاضی

نبندید دستانش ... 

انگشتانش  نای گرفتن ندارند

و اینک منم

و یک چوبه اعدام که بر آخر زندگانیم  ریشخند میزند

و چهار پایه دست و پا شکسته ای

که صدای خفه شدنم را ضجه می زند

و اشباحی که گرد تا گردم

صدای خفه شدنم را کف میزنند و می رقصند

خنده کنان میگویند...

ببین ! ببین مجرمی که جرمی مرتکب نشد ولی اعدام شد

***

جلاد آهی کشید و گفت

تمام کرده

ثانیه های ساعت خونش نمیزند در زیر گوش

نمیزند   ......نمیزند

من خیلی معذرت میخام از دوستان و سروران گرامی که دیرتر به روز میشم  کمی سرم شلوغه  به همین خاطر  به بزرگی خودتون ببخشین و این دل نوشته رو نقدش کنین منتظرم.

بریز آب چرک آلود غم

جراحات تنم تکه...تکه

 به واحد های خرد تابوتش قسمت

 و جمجمه ای که هکاکی شده شماره پلاکش

 نسیم بامداد سه تاری

موهای تنم راست

ومن.....

 همان شب جغدیم

 خفاشین نمادی ز گل سربیم

  کز ترسی که تنم

 عشقی به طنابی ازجنس گیسوان سفید مادرش نداشت

 که شماره پلاک خون پدرش

هک شده بر طناب دور گردنش

خواهان دیدن گل سربی بود

                   ***                    

 بایست ای جلاد .......بایست

 صبح شد

 وقت اعدامم گذشت

تو را قسم به خدای بندگان تاریکی

 کز اعماق گورستان فقر زوزه میکشند

بایست.......!

  نمیخواهم رقاصه وار   بمیرم

نمیخوا... هم...هم... 

بایست ......               

این  شعر  خیلی وقت پیشه   نقدش کنید ممنون

ماهی باله شکسته ای که زیر آماج رودخانه فقر جان میدهد

و ترسش ز  ضجه هایست

که هدهدان خبر از مرگ دختش میدهند...منم ،من

شبحی در خاکستر اعدام، رمان نیست

شرح زندگانی من مستوفی نیست

من ،من است

و ییغمبر آتش که در این نزدیکیست

ننشسته بر آتشکده کلبه فرتوتم

و دیوانگان چماغ به دست،اوستا به سر

که گرد تا گرد آن،پایکوب زنان،آذری میرقصند

میان همهمه،همهمه

شعله در دست

هی میزند...هی میزند

به سقفی که خشتهای آن هنوز هم بوی خون میدهد

خونی که برخاسته از رودخانه فقر من است

فقری که مژگان پر زاغ دخترک شش ساله را به خاکستر نشانده است

خاکستری که هنوز صدای ضجه میزند

ضجه ای که حاصل تبخیر، فریاد سکوت دخترک ۷۲ ماهه بود

سکوتی که حاصل التییام بغض گلوهاست

                                     ***

ای خوابگه دیوانگان چماغ به دست اوستا به سر

بغض ویرانه ی من در کنج سیم سه تارتان زندانی

بغضی از اعماق فقر ، که سکوت خفته را بیدار کرد 

افسوس......افسوس

که شماره پلاک کلبه ی فرتوت ام رفته از یاد

تف بر این ،خاک پوچ گرای هیچ پرست

کلبه ای که داشتم روزی پر از خاکستر تابوت،مرده اعدام

تمامی مرده هایش مرده شویند

تمامی مرده هایش مرده شویند

درختان پاییزی

             به تعدادنگاههای ابوسانه ی

 مردمانی که صدای فقر را از اعماق خویش زوزه میکشند

خزان میشوند...

وسعتی که ختم میشود

به انگشت سبابه دست بر دهانمان

که به ابتدای تعجب

به انتهای کوچه بن بست میکشیم

کوچه ی بن بستی که از جرز لای دیوارش

فضای معلق وار جمجمعه ی بی پیکری

که به تب سرد قبل انتهای تعجب غسلش داده اند

در مداری به دور خودش میچرخید و به کروی بودن میبالید

زیرا که از مادرش زمینه یاد گرفته بود

مادری که مزدش کمی بیش نبود 

از انگشت حنا دیده سبابه ام 

                ****

 هی آقا  حواست  کجاست

   حواست  کجاست

ضجه مزن.....مکن موی سرت

من تنت غسل دادم با خون زبانم

پیچاندمت به مژگان سفید چشم

خاک کردمت به غبار پیشانی

 وتو... 

در آن نیمه شب سرد زمستانی دادی به  من تنهایی ...

ای استوانه ی سیاه برجگ نگهبانی

نیست در این شب بیمار بیدار کسی

که سیاهی سایه بند پوتینش

 گرفته بوی یاس در زمین

چنگ بزن........ گلوله باران کن

بر دل دوست خویش

سه قطره خون ! 

بس است  دیوانه فقر من

مست و عریان خونین چشم

یخ زده کنج برجک

            ****

 خاطره های اطاق زاویه خانقاه درویشان

 زخمی آتشکده آذرگشب ساسان

 تا گورستان خندان مرز های کردستان

  و به یاد ماتمین  سفره های فقیران

  در این نصف شب  سرد زمستانی

 باد دهانم

 آپوخ هدهد ابلق کاغذیست که در این حوالیست

ننشسته بر اهرام فراعنیه مصر باستان

که خشت بر خشت ان

پر شده از بوی عدم

 از ناامیدی تا  مرگ معلق میدهد

                 ****

چراق قوه زیر کاپشن کشیده بر سر داخل برجک روی دیوار

نمایش خیمه شب بازی من و دوستم که در این

ساعت نحس شب سرد زمستانی

در حال گذراندن پست نگهبانیست.

             ( این نوشته نمایش نامه ای به زبان شعر بود)

صدای خش خش برگ های پائیزی

....

 چه زیباست التییام صامت عشق

       ع

             ش

                       ق

چشم به لب    

لب به چشم

خنده ای  که لال شد 

تبسمی که خشکید 

بوسه ای که آتش گرفت

و شب ولگرد کفن  پوش 

منکر خدایست که مزد رنج ادمی گنج پوچ است و عشق 

این بازیچه فلک

حاصل تبخیر  دو سکوت است و هیچ؟